Dzieje Zakonu Niemieckiego od założenia do dzisiaj

Wernisaż, 2 lutego 2012, godz. 17

Wystawa, którą Państwu prezentujemy, powstała w 2009 r. w Centrum Kultury Prus Wschodnich w Ellingen / Bawaria, z okazji siedemsetnej rocznicy przeniesienia w 1309 r. głównej siedziby Zakonu Niemieckiego (w Polsce zwanego Zakonem Krzyżackim) przez wielkiego mistrza Zygfryda von Feuchtwangen z Wenecji do Malborka. Wystawa miała wówczas tytuł: „Ein Franke zieht ins Preußenland” („Frankończyk przeprowadza się do ziemi pruskiej”) i miała przypomnieć oraz podkreślić kulturowe związki Frankonii i miasta Feuchtwangen, z którego pochodził wielki mistrz Zygfryd (leżącego na terenie Frankonii) z historycznymi ziemiami pruskimi (z ówczesnymi ziemiami państwa zakonnego). Wystawa wzbogacona została licznymi i cennymi eksponatami ze zbiorów wielu niemieckich muzeów oraz eksponatami z Muzeum i Archiwum Zakonu Niemieckiego we Wiedniu. Na otwarciu wystawy w Pałacu Zakonu Niemieckiego w Ellingen, odczyt o dziejach Zakonu wygłosił prof. Udo Arnold, wybitny znawca dziejów zakonnych, szef komisji historycznej badającej dzieje Zakonu Niemieckiego, który wcześniej zapoznał się z tekstami tablic.

Wystawa „Koszalin 1950-1976”. Historia na nowo odkryta”

Jest drugą z trzech planowanych części wystawy, na której przedstawiamy historię najnowszą Koszalina. Celem wystawy jest prezentacja życia społecznego, gospodarczego i kulturalnego w wersji oficjalnej, a także drugiej strony ówczesnego życia, jak przemilczane dotąd ucieczki z PRL dokonywane z terenu województwa koszalińskiego, będące reakcją na biedę i trudne warunki życia zwykłych ludzi oraz kontrola i inwigilacja społeczeństwa przez aparat bezpieczeństwa. Ramy wystawy wyznaczają dwie daty: pierwsza 1950 r.- gdy w wyniku reformy administracyjnej kraju Koszalin został stolicą nowego województwa, druga- 26 VI 1976 r., wiec koszalinian zorganizowany przez władze partyjne w centrum miasta dla potępienia strajkujących robotników Radomia.

SZOPKI ŚWIATA

6 GRUDNIA 2011 – 31 STYCZNIA 2012

Kult Bożego Narodzenia i Dzieciątka Jezus rozwinął się w średniowiecznej Europie głównie dzięki św. Franciszkowi z Asyżu, któremu przypisuje się także autorstwo żłóbka kościelnego i szopki. W 1223 roku ów święty ustawił pierwszy żłóbek pod gołym niebem i na polanie, w otoczeniu ludzi i zwierząt, urządził adorację Dzieciątka.

Leon Wyczółkowski – „Portret dzieci – Julian i Jan Dobrzańscy”

Galeria Jednego Obrazu
Leon Wyczółkowski – „Portret dzieci – Julian i Jan Dobrzańscy” (1879/80)
ze zbiorów Muzeum Okręgowego im. Leona Wyczółkowskiego w Bydgoszczy

Prezentacja obrazu od 3 listopada 2011 do końca stycznia 2012
w Muzeum w Koszalinie przy ul. Młyńskiej.

Leon Wyczółkowski (1852-1936) – polski malarz, grafik i rysownik uważany za jednego z najwybitniejszych artystów okresu Młodej Polski.

Twórczość artystyczną Wyczółkowskiego zaliczaną do wyjątkowych zjawisk w sztuce polskiej przełomu XIX i XX wieku cechowała niezwykła różnorodność, z jednej strony – rozwiązań formalnych, z drugiej – niezwykle bogaty repertuar przedstawianych tematów. W jego dziełach odnajduje się inspiracje malarstwem historycznym, realizmem, impresjonizmem i symbolizmem wyrażane za pomocą szerokiej skali środków ekspresji aż do osiągnięcia mistrzostwa w stosowaniu rozmaitych technik artystycznych.

Paul Dahlen (1881-1954). Malarstwo

20 października 2011 - 1 kwietnia 2012
Sala wystawowa muzeum przy ulicy Młyńskiej 37-39

Paul Dahlen urodził się 12 stycznia 1881 roku w Karlsruhe, a wiek młodzieńczy spędził w Geisenheim nad Renem, gdzie jego ojciec Heinrich Wilhelm Dahlen był docentem w szkole uprawy winorośli. Później rodzina przesiedliła się do Wiesbaden. Ojciec otrzymał tam tytuł królewskiego radcy ekonomii i został sekretarzem generalnym niemieckiego związku uprawy winorośli.

Intra et extra muros. Małe miasta Polski północnej w świetle źródeł archeologicznych

Na rok 2012 przypada 100-lecie istnienia Muzeum w Koszalinie. Jednym z elementów obchodów tego jubileuszu pragnęlibyśmy uczynić konferencję poświęconą archeologii małych miast Polski północnej. Termin jej organizacji wstępnie określiliśmy na jesień przyszłego roku.

Archeologia miejska – stosunkowo nowa dziedzina wiedzy o przeszłości – jak do tej pory w Polsce północnej rozwijała się dzięki badaniom na terenie głównych organizmów miejskich – Gdańsk, Szczecin, Toruń. Mniejsze zaś miasta w zdecydowanej większości leżały „poza szlakiem” zainteresowań badawczych. Dzięki istniejącemu prawu konserwatorskiemu narzucającemu obowiązek prowadzenia tzw. nadzorów archeologicznych w zabytkowych częściach miast stan ich rozpoznania jest coraz większy, przynosząc nierzadko spektakularne rezultaty. Często jednak efekty tego typu prac pozostają nie znane szerszemu gronu społeczeństwa.